Ostatnia
modyfikacja:
2014-08-27
Systematyka:
ROŚLINY / NACZYNIOWE / NASIENNE / OKRYTONASIENNE / (ROSOPSIDA) / WIERZBOWCE /
WIERZBOWATE / Topola / czarna - włoska - biała - osika - szara - deltoidalna - kanadyjska - balsamiczne - ...
Licznik odwiedzin:
Roślina (bardzo) światłolubna Roślina preferująca wilgotne gleby Roślina (bardzo) mrozoodporna
GATUNEK
Topola włoska
(Populus nigra 'Italica')
ang. Lombardy Poplar
Podobne gatunki:
- brak -
Forma pokrojowa
topoli czarnej (Włochy)
Drzewo liściaste
zrzucające liście
na zimę
Pokrój bardzo wąski, kolumnowy
H: 25-30(35)m
Φ: 0.75-1(1.25)m
Długość życia:
60-80(100)lat
Tempo wzrostu:
wybitnie duże
Biotop:
-brak-
Kwiaty:
wył. męskie
III/IV-IV
Dekor.:
pokrój!!!, liście
Topola włoska
Cechy charakterystyczne:
(różnice w stosunku do topoli czarnej)
Pokrój również bardzo wysoki,
ale niezwykle wąski i strzelisty - kolumnowy lub wrzecionowaty,
z konarami i gałęziami niemal
pionowo wznoszącymi się w górę

(jedno z najłatwiej identyfikowalnych
po pokroju drzew).
Pień lekko kanciasty,
często z mniej lub bardziej wyraźnymi deskowatymi przyporami korzeniowymi (nie tak dużymi jednak jak u wiązu szypułkowego).
♦ Kora mniej głęboko spękana i nie tak wyraźnie "listewkowato" bruzdowana.
♦ Tylko klon męski (brak zatem drzew produkujących puch nasienny).
 
Ciekawostki:
♦ Topola włoska jest właściwie jedyną
popularną, typowo ozdobną odmianą topoli. Została ona wyhodowana
na przełomie XVII i XVIII w. we Włoszech (nazwa) przez mutację topoli czarnej.
 

█ Zapraszam również na swoją nową stronę Rejestr Polskich Drzew Pomnikowych (http://www.rpdp.hostingasp.pl), na której znajdą Państwo najbardziej aktualne dane dotyczące rekordowych drzew w Polsce. Strona ma charakter otwarty - każdy może się zarejestrować i po zalogowaniu dodawać do bazy "swoje" drzewa wraz z ich pomiarami oraz zdjęciami. Bez zalogowania program pracuje w trybie "tylko odczyt" - dodawanie wpisów (także ich modyfikacja i usuwanie) nie jest możliwe, jednak bez przeszkód można przeglądać zgromadzone w bazie dane.

Wyglądające jak olbrzymie maszty górujące nad otoczeniem, wysmukłe i eleganckie topole włoskie stanowią nieodłączny element krajobrazu europejskich miast. Ze względu na bardzo dużą wysokość i niezwykle charakterystyczny, wąskokolumnowy pokrój, nie sposób ich pomylić z żadnymi innymi drzewami. I nie sposób nie zauważyć, bo należą one nie tylko do najwyższych i najbardziej unikalnych pod względem pokroju, ale też najpopularniejszych drzew występujących na terenach zurbanizowanych. Topola włoska idealnie sprawdza się w warunkach miejskich. Jej wąska i zwarta sylwetka zajmuje stosunkowo małą powierzchnię (co w miastach ma szczególne znaczenie), a dodatkowo sprawia, że drzewo jest bardziej odporne na przewrócenie przez wiatr. Także niemal pionowo wzniesione konary topoli włoskiej stwarzają mniejsze zagrożenie niż rozłożyste konary innych drzew. Wymienione cechy powodują, że topole włoskie ciągle jeszcze są jednymi z naszych najpopularniejszych przydrożnych drzew. Ciągle jeszcze, bo niestety już niedługo mogą przestać nimi być... Ostatnio bowiem dosłownie na każdym kroku obserwuje się zakrojoną na szeroką skalę akcję masowego wycinania przydrożnych drzew i sadzenia na ich miejsce krzewów lub... "nic nierobienia".

Topola włoska jest w zasadzie jedyną typowo ozdobną odmianą topoli. Słowo "odmiana" jest tu jak najbardziej na miejscu, ponieważ tak naprawdę drzewo to nie stanowi samodzielnego gatunku, a jest jedynie sztucznie wyhodowaną na początku XVIII w. we Włoszech formą pokrojową topoli czarnej (zwróćmy uwagę na łacińską nazwę systematyczną Populus nigra 'Italica'). Poza wąskim pokrojem oraz mniejszą grubością pnia i konarów, topola włoska bardzo niewiele różni się od swojej protoplastki. Podobnie jak topola czarna, posiada ona rombowate lub trójkątne liście osadzone na spłaszczonych ogonkach, jej kwitnące wcześnie na wiosnę kwiaty są zebrane w kotkowate kwiatostany, a kora ma ciemnoszary lub czarniawy kolor.

  Systematyka 

Jak już to zostało wyżej nadmienione, w ściśle botanicznym sensie topola włoska nie jest samodzielnym gatunkiem, a jedynie sztucznie uzyskaną odmianą (dokładniej formą pokrojową) topoli czarnej. Drzewo zostało wyhodowane w Lombardii we Włoszech (stąd nazwa) na przełomie XVII i XVIII w. Od około 1750 r. jest sadzone w całej Europie; do Polski przywędrowało prawdopodobnie z Francji lub Niemiec w drugiej połowie XVIII w.
█ Spotyka się prawie wyłącznie męskie osobniki topoli włoskiej; dużo rzadziej występujące żeńskie drzewa o zbliżonym pokroju i podobnych liściach są prawdopodobnie albo mutantami, albo mieszańcami topoli włoskiej z rodzimą topolą czarną lub pochodzącą z Azji i nieodpowiednią dla naszego klimatu P. usbekistanica 'Afghanica' (syn. P. thevestina Dode). Drzewa te generalnie mają nieco szerszą i luźniejszą koronę niż typowa topola włoska, ich pień jest zazwyczaj pozbawiony przypór, kora natomiast - jaśniejsza (często biaława; cecha odziedziczona zapewne po P. usbekistanica 'Afghanica').     Dokładniejsze badania wskazują, że rzadko występujące "żeńskie okazy topoli włoskiej" (drzewa o pokroju i liściach zbliżonych do topoli włoskiej) można podzielić na dwie główne grupy:
1. Drzewa o pokroju niemal indentycznym jak męskie, zwykle jednak o nasadzie pnia pozbawionej przypór (lub z mniej wyraźnymi przyporami). Kora biaława, liście podobne. Domniemane pochodzenie: mieszańce P. nigra 'Italica' i P. usbekistanica 'Afghanica' (syn. P. thevestina Dode).
2. Drzewa o luźniejszym pokroju, z szerszą, bardziej miotlastą koroną. Liście mocno zróżnicowane pod wzgl. kształtu i rozmiarów nawet w obr. jednego osobnika. Część z nich jest długokończysta, czasami też posiadają klinowatą, prostą lub lekko sercowatą nasadę, występują także l. szerokie i krótkie. Domniemane pochodzenie: mieszańce P. nigra 'Italica' i P. nigra 'Plantierensis' lub mieszaniec wielokrotny tychże, ewentualnie (P. nigra 'Italica' x P. usbekistanica 'Afghanica') x P. nigra 'Plantierensis'.

P. usbekistanica pochodzi z Azji Mniejszej i jest odpowiednikiem naszej P. nigra. Jej odmiana 'Afghanica' to znowuż odpowiednik odmiany 'Italica' t. czarnej. Podane odmiany mają niepewne stanowisko systematyczne; niektórzy autorzy utrzymują nawet, że są to podgatunki Populus nigra (zwykle ta pierwsza) lub że należą one do osobnego gatunku P. thevestina (gatunek posiadający białą korę na gałęziach, całkowicie pozbawiony przypór korzeniowych). P. nigra 'Plantierensis' to z kolei grupa mieszańców P. nigra 'Italica' z P. nigra subsp. betulifolia, wyselekcjonowanych we Francji od XVIII wieku. Odziedziczyły one od subsp. betulifolia delikatnie owłosione ogonki liściowe oraz nerwy na młodych liściach. Dojrzałe liście, również te na krótkopędach, są często większe na szerokość niż na długość.



Często występujące suche gałęzie topoli włoskiej
Często obserwowane (zwł. w miastach)
zamieranie wierzchołków młodych drzew
świadczy o małej odporności topoli włoskiej
na suszę i zanieczyszczenia powietrza.

  Występowanie

Zasięg. Nasadzenia w całej Europie (z wyj. północnej). Biotop. Brak (odmiana sztucznie wyhodowana). Preferencje. Posiada niewielkie wymagania, preferuje gleby wilgotne do mokrych, jest ciepło- i światłolubna, poza tym odporna na zanieczyszczenia powietrza, wrażliwa jednak na zasolenie gleby. Długość życia i tempo wzrostu. Drzewo bardzo krótkowieczne, bardzo szybko rosnące. Dożywa zaledwie 60-80(100) lat. Maksymalne tempo wzrostu 1.5-2m/rok osiąga w wieku kilkunastu lat; około 30. roku życia wzrost na wysokość zazwyczaj ustaje.
█ Większość sadzonych w miastach topól włoskich nie dożywa nawet wymienionych 80 lat. Najczęściej już po 20-30 latach drzewa te, zwłaszcza sadzone na suchych stanowiskach, zaczynają zamierać od wierzchołka, a w wieku około 50 lat kończą życie. Nie ma pewności co do tego, czy decydującym czynnikiem jest w tym przypadku nieodpowiednia (np. zbyt sucha) gleba, czy też zanieczyszczenia powietrza.
Gatunki topoli są najszybciej rosnącymi drzewami w naszej strefie klimatycznej. To ekstremalne tempo wzrostu w pełni potwierdzają moje obserwacje i wykonane przeze mnie pomiary. Wynika z nich, że w początkowych kilku latach topola włoska rośnie około 1.5m/rok, co może stanowić nawet 100% początkowej wysokości! Maksymalne chwilowe tempo wzrostu młodych drzewek wynosi 15-25cm/tydzień i jest osiągane zwykle w pierwszej połowie sierpnia. Wzrost rozpoczyna się już w maju, ale przez pierwsze dwa miesiące jest on stosunkowo wolny (poniżej 10cm/tydzień). W lipcu i sierpniu następują zazwyczaj dwa okresy pędzenia, pomiędzy którymi występuje lekkie spowolnienie. Wartości maksymalne, zbliżone do podanych wyżej, obserwowałem w połowie lipca i w pierwszej połowie sierpnia. Wzrost ustaje na początku września; przez cały ten miesiąc drzewa przyrastają jedynie o kilka centymetrów.

  Zastosowanie

Bardzo popularne miejskie drzewo ozdobne, sadzone głównie wzdłuż dróg i alei, ale także w parkach i na osiedlach. Najczęściej sadzi się ją w szpalerach (jednorzędowe nasadzenie drzew) tworzących tzw. "zielone parawany"; rosnąca pojedynczo lub w niewielkich grupach stanowi natomiast wspaniały akcent wysokościowy. Częste wysadzanie topoli włoskiej na gęsto zaludnionych terenach (zwłaszcza w dużych miastach) wynika z jej szybkiego wzrostu, dużej wysokości, ale przede wszystkim wąskiego i zwartego pokroju. Ze względu na duże rozmiary i ciekawy pokrój jest drzewem niezwykle ważnym w kształtowaniu krajobrazu miast i otwartych przestrzeni. Od ponad 200 lat ściśle zrośnięta z krajobrazem Polski.
█ Dawniej topola włoska była sadzona w sąsiedztwie zagród wiejskich, gdzie służyła za piorunochron.


Rosnące w gęstych szpalerach wzdłuż miejskich ulic
topole włoskie wciąż jeszcze stanowią często spotykany widok.
Od pewnego czasu jednak drzewa te sadzi się coraz rzadziej.









Topole włoskie często bywają sadzone w gęstych szpalerach.
Uwagę zwraca prawie jednakowa wysokość drzew na zdjęciu,
wynikająca z ich bardzo zbliżonego tempa wzrostu.
Topole włoskie Topole włoskie
Prawie 30-metrowej wysokości "żywopłot" z topoli włoskich
prezentuje się wyjątkowo ciekawie.
Pokrój topoli włoskiej Pokrój topoli włoskiej
Znakami firmowymi topoli włoskiej są jej strzelisty pokrój i bardzo duża wysokość.
Praktycznie wszędzie tam, gdzie drzewo to występuje w otoczeniu innych drzew,
wyraźnie dystansuje je "w pionie".

  Pokrój

Bardzo wysoka i niezwykle wysmukła, kolumnowo-wrzecionowata sylwetka topoli włoskiej stanowi jej największą ozdobę a zarazem niezawodny znak rozpoznawczy. Dzięki charakterystycznemu pokrojowi drzewa tego nie sposób po prostu pomylić z żadnym innym drzewem; co więcej, można je bez trudu identyfikować nawet z bardzo dużych odległości.
█ Duża wysokość topoli włoskiej nie idzie w parze z grubością pnia i konarów - choć drzewo to jest odmianą topoli czarnej i osiąga zbliżoną wysokość, to jednak pod względem grubości pnia i konarów wyraźnie ustępuje swojej protoplastce.
Rozmiary. Wysokość 25-30(35)m. Średnica pnia 0.75-1(1.25)m.
█ Jak podaje strona Tall Trees, najwyższa notowana obecnie (2011) w Europie topola włoska rośnie we Francji i mierzy 42m (JPh, 2011, laser). Trzy nieco niższe osobniki, o wysokościach odpowiednio 39.2m, 38.6m i 37.3m znaleziono w Niemczech, Belgii i Holandii. Dodajmy, że drzewo w Niemczech posiada rekordowo gruby pień o obwodzie 3.60m (Φ 1.15m). Jak widać, najwyższe topole włoskie rosną w regionach o łagodnym klimacie z długim sezonem wegetacyjnym. Więcej informacji na temat rekordowych drzew - patrz dodatek Rekordy.
█ W Polsce najwyższa znana autorowi topola włoska rośnie w miejscowości Lubiń na wyspie Wolin. Wysokość tego drzewa, rosnącego przy drodze w szpalerze niewiele niższych osobników, wynosi 35.7m (PG+KB, 2014, laser). Niższa o ok. 1m "włoszka" rośnie w Parku Śląskim w Chorzowie. Z kolei jedną z najgrubszych topól włoskich w Polsce można podziwiać w miejscowości Bnin niedaleko Kórnika w woj. wielkopolskim. Obwód pnia tego dość nietypowego, ale niezwykle pięknego drzewa wynosi 3.30m (Φ 1.05m), a jego wysokość jest równa 31m (PG, 2011, laser). Więcej informacji na ten temat - patrz punkt Wybrane okazy.



Topola włoska Dzięki unikalnej sylwetce, topole włoskie prezentują się niezwykle efektownie
o każdej porze roku i w każdych warunkach atmosferycznych.
Topole włoskie

Pień topoli włoskiej
Piękna topola włoska w Bninie k. Kórnika (patrz także punkt Wybrane okazy).

Pień topoli włoskiej Korowina topoli włoskiej
Bardzo wąski kształt korony topoli włoskiej wynika
z niemal pionowego ustawienia konarów.

Szczegóły pokroju. Pień zawsze pojedynczy, przeciętnej grubości, bardzo wysoki - widoczny aż do górnych części korony (choć optycznie "ginie" tam przeważnie wśród biegnących pionowo, podobnej grubości konarów i gałęzi), często lekko kanciasty i z delikatnymi podłużnymi wgłębieniami. Na dole pnia występują zwykle deskowate przypory korzeniowe, są one jednak mniejsze i mniej wyraźnie zaznaczone niż u wiązu szypułkowego. Korona elipsoidalna lub kolumnowa, bardzo wąska - jej szerokość rzadko przekracza 6m, co stanowi zaledwie około 1/5 (czasem nawet mniej) całkowitej wysokości drzewa! Konary przeciętnej grubości, prawie pionowo wzniesione. Gałązki długie i proste, sztywne, miotlasto wyprostowane w górę (nigdy nie zwieszają się).


Pień topoli włoskiej jest zwykle nieco kanciasty,
często też posiada u nasady deskowate przypory
korzeniowe. Osiąga raczej przeciętną grubość
(a więc dużo mniejszą, niż topola czarna).

  Wybrane okazy


█ Lokalizacja: Lubin (wieś na wyspie Wolin).
Wysokość: 35.7m (PG+KW, 2014, laser).
Jest to najwyższa znana autorowi strony
topola włoska w Polsce.
█ Lokalizacja: Chorzów (Park Śląski). Wysokość: 34.8m (PG, 2014, laser).
Pokrój topoli włoskiej Pokrój topoli włoskiej Pokrój topoli włoskiej

█ Lokalizacja: Kamień Pomorski.
Wysokość: 33.6m (PG, 2011, laser).
█ Lokalizacja: Kraków (Park Lotników).
Wysokość: 33.4m (PG, 2014, laser).
Pokrój topoli włoskiej Pokrój topoli włoskiej

Topola włoska Pokrój topoli włoskiej Pokrój topoli włoskiej
█ Lokalizacja: Bielsko Biała
(teren Beskidzkiego Centrum Onkologii).
Wysokość: 33m (PG, 2008, klinometr).
(Drzewo ścięte w 2010 r.)
█ Lokalizacja: Bnin k. Kórnika.
Wysokość: 31m (PG, 2011, laser),
obwód pnia: 3.30m (Φ 1.05m)
(PG, 2011).
█ Lokalizacja: Bolechowice k. Krakowa.
Wysokość: 28.5m (PG, 2014, laser),
obwód pnia: 3.18m (Φ 1.05m)
(PG, 2014).

█ Lokalizacja: Kraków, Młynówka Królewska (obok boiska szkolnego). Wysokość: 32m (PG, 2007, klinometr).
(Drzewo zostało ścięte na przełomie 2007 i 2008 r.)

Topola włoska przy Młynówce Królewskiej w Krakowie Topola włoska przy Młynówce Królewskiej w Krakowie

"Moja topola". Lokalizacja: Kraków, Młynówka Królewska. Wysokość: 25.8m (PG, 2013, laser), obwód pnia: 1.90m (Φ 0.60m) (PG, 2013).
(Drzewo zostało ścięte w dniu 30-10-2013r.) Zobacz też artykuł Moja topola włoska.

2007-06-27

  Korzenie

System korzeniowy płytki i rozłożysty, tworzący odrośla, często też wytwarzający stosunkowo duże przypory korzeniowe.
█ Wytwarzanie odrośli korzeniowych jest jedym ze stosowanych przez drzewa sposobów rozmnażania wegetatywnego. Dotyczy to szczególnie drzew takich jak topola włoska, które posiadają tylko klony męskie, a więc nie mogą się rozmnażać przez nasiona. Nawet kiedy na pierwszy rzut oka mamy do czynienia z pojedynczym drzewem lub kilkoma niezależnymi osobnikami topoli włoskiej, najczęściej po dokładniejszym sprawdzeniu okazuje się, że wszystkie one stanowią odrośla korzeniowe starszego drzewa rosnącego w pobliżu (niekoniecznie nadal istniejącego - czasami po "rodzicu" odnajdujemy jedynie ścięty pniak).


/ →→
System korzeniowy topoli włoskiej jest płytki i rozległy.
Drzewo tworzy zwykle wyraźne przypory korzeniowe,
choć tak duże jak na zdjęciu zdarzają się rzadko.

  Kora

Szara do ciemno(brunatno)szarej (rzadziej szaroczarna), stosunkowo płytko spękana, sprawia wrażenie mocno chropowatej. Spękania tworzą rysunek przeplatających się podłużnych bruzd, są one jednak znacznie płytsze niż u topoli czarnej. Wnętrza spękań mają jasnoszary lub białawy kolor. Od pewnej wysokości kora stopniowo staje się jaśniejsza - srebrzystopopielata - i coraz bardziej gładka. Następuje tam pewnego rodzaju inwersja ubarwienia - teraz to elementy pomiędzy spękaniami są jasne, spękania zaś mają wewnątrz szaroczarny kolor.


Kora topoli włoskiej u dołu pnia jest ciemnoszara
i dość płytko, podłużnie spękana (po lewo).
Od pewnej wysokości staje się ona srebrzystopopielata
i gładka (po prawo).

  Pędy i pąki

Młode pędy obłe, tegoroczne przyrosty młodych drzew często (zielonawo)czerwone, potem gałązki błyszcząco żółtoszare do jasnobrązowych, nagie, skierowane pionowo do góry. Pąki wąskostożkowate lub wąskojajowate, szpiczaste, brązowe, posiadają 4-6 zaokrąglonych, lepkich łusek. Pąki boczne nieco mniejsze niż wierzchołkowe, luźno przylegające do długopędów.
█ Topola włoska tworzy dużą ilość odrośli od pnia. Wyrastają one zazwyczaj w okolicach wcześniej uszkodzonych miejsc (np. obciętych konarów) i mają postać gęstych wiązek prostych, cienkich gałęzi promieniście wyrastających z jednego punktu. Odrośla wyrastają licznie nawet z pniaków po ściętych drzewach.

Młode pędy i pąki topoli włoskiej Młode pędy topoli włoskiej Odrośla topoli włoskiej w miejscach uszkodzenia gałęzi
Młode gałązki topoli włoskiej są obłe (nie kanciaste) i mają żółtoszary kolor;
nieco ciemniejsze (brązowe) są szpiczastojajowate pąki.
Tegoroczne przyrosty bardzo młodych drzew są często ciemnoczerwone.

W miejscach uszkodzeń pnia i konarów wyrastają liczne odrośla.




Liście topoli włoskiej

  Liście

Blaszkowate, pojedyncze. Blaszka romboidalna (krótkopędy) do trójkątnej (długopędy), długości 5-10cm, na brzegu drobno karbowana, z góry zielona do ciemnozielonej, lekko błyszcząca, pod spodem nieco jaśniejsza i matowa, obustronnie naga. Szerokie (szersze - do 10cm niż dłuższe - do 7cm) i duże liście na dłgopędach mają szerokoklinowatą lub prostą nasadę i krótki, nagle zwężający się wierzchołek. Romboidalne liście krótkopędowe pojawiają się wcześnie na wiosnę; znacznie później rozwijają się (szeroko)trójkątne liście na długopędach. Ustawienie: skrętoległe na mocno spłaszczonych z boku, 2-5cm, jasno(żółtawo)zielonawych (czasem czerwono nabiegłych) ogonkach. Okres występowania: IV-X/XI. Liście rozwijają się w drugiej połowie kwietnia. Jesienią przebarwiają się na żółtobrązowo lub zielonawobrązowo.

/ →→
Tworzone czasami (choć jak widać nie zawsze)
czerwonawe młode liście mogą wskazywać,
że nie tylko topola czarna, ale także jej mutacja -
topola włoska krzyżuje się z topolami amerykańskimi
(topola "kanadyjska włoska"?).
Młode liście topoli włoskiej
Liście topoli włoskiej Liście topoli włoskiej Liście topoli włoskiej
Krótkopędowe liście topoli włoskiej
są małe i romboidalne. Pojawiają się one
wcześnie na wiosnę (tzw. liście wczesne).
Szersze i większe, trójkątne liście długopędowe
rozwijają się później; są to tzw. liście późne.
Jesienią liście topoli włoskiej przebarwiają się
niezbyt efektownie..

Przebarwienie i opadanie liści. Na początku października liście zaczynają zmieniać kolor. Zwykle jednak nie ma tu mowy o ferii pięknych, jaskrawych barw. Najcześciej zielony kolor nierównomiernie blaknie przechodząc w żółtawobrązowy, potem liście brązowieją i wysychając częściowo już na drzewie w końcu opadają. Liście przebarwiające się na bardziej wyrazisty kolor tworzą się głównie na długopędach młodych drzew; u starszych osobników są one nieliczne i z daleka niewidoczne, dlatego drzewa te jako całość robią jesienią wrażenie szarożółtozielonych, potem szarożółtobrązowych. Powyższe stwierdzenie nie jest jednak regułą bez wyjątków. Czasami, a zależy to prawdopodobnie nie tylko od konkretnego osobnika, ale też od stanowiska, na którym on rośnie i pogody w danym roku, zdarzają się stare drzewa o jaskrawożółtym przebarwieniu. Opadanie liści jest dość późne. Trwa ono zwykle przez cały październik i część listopada, choć okres ten jest bardzo zmienny w ramach populacji (niektóre drzewa całkowicie tracą liście już pod koniec października, inne potrafią być zielone nawet w drugiej dekadzie listopada).

Kotki męskie topoli włoskiej w drugiej połowie kwietnia

  Kwiaty / Owoce i nasiona

Kwiaty. Znany jest jedynie klon męski topoli włoskiej; drzewo jest więc rozmnażane wyłącznie wegetatywnie. Kwiaty zebrane w zwisające, kotkowate kwiatostany. Kotki walcowate, grube, długości 7-10cm, karminowoczerwone do ciemnoczerwonych. Okres kwitnienia: IV (przed rozwinięciem się liści). █ Topola włoska jest jednym z wcześniej kwitnących na wiosnę drzew, jednak w zestawieniu z topolami osiką, białą i szarą jej okres kwitnienia jest nieco późniejszy. Kotki zakwitają zwykle na początku kwietnia. Kwitną przez ok. 2 tygodnie. Owoce. Drzewo nie posiada żeńskiej formy, nie tworzy więc owoców. Omówione w punkcie Systematyka, sporadycznie spotykane w Polsce żeńskie mieszańce topoli włoskiej wytwarzają owoce podobne do występujących u topoli czarnej.


Intensywnie czerwone kotki męskie topoli włoskiej pojawiają się przed rozwojem liści.
Są one tworzone głównie w górnej części korony.












  Drewno

Jasne, beztwardzielowe, delikatnie słojowane. Zawiera bardzo dużo wody, jest miękkie i kruche, szybko ulega rozkładowi, nie przedstawia większej wartości w przemyśle meblowym czy budownictwie.


  Galeria zdjęć

Zobacz galerię...