Ostatnia
modyfikacja:
2012-08-23
Systematyka:
ROŚLINY / NACZYNIOWE / NASIENNE / OKRYTONASIENNE / (ROSOPSIDA) / MYDLEŃCOWCE /
KLONOWATE / Klon - Dipteronia
Licznik odwiedzin:
Zawiera relatywnie dużą ilość gatunków umiarkowanie światłolubnych Zawiera relatywnie dużą ilość gatunków preferujących wilgotne gleby
RODZAJ
Klon
(Acer)
ang. Maple
Zawiera:
ok. 120 gatunków
w tym rodzimych w Polsce:
3
Cechy charakterystyczne:
Liście dłoniasto klapowane
(główne gatunki), naprzeciwległe.
Owoce w postaci podwójnych skrzydlaków.
 
Ciekawostki:
♦ Liść klonu stanowi symbol narodowy
Kanady.
♦ Na całym świecie klonowy liść jest
też symbolem początkującego kierowcy.
 

█ Zapraszam również na swoją nową stronę Rejestr Polskich Drzew Pomnikowych (http://www.rpdp.hostingasp.pl), na której znajdą Państwo najbardziej aktualne dane dotyczące rekordowych drzew w Polsce. Strona ma charakter otwarty - każdy może się zarejestrować i po zalogowaniu dodawać do bazy "swoje" drzewa wraz z ich pomiarami oraz zdjęciami. Bez zalogowania program pracuje w trybie "tylko odczyt" - dodawanie wpisów (także ich modyfikacja i usuwanie) nie jest możliwe, jednak bez przeszkód można przeglądać zgromadzone w bazie dane.

Rodzaj obejmujący gatunki niewielkich poprzez średnie aż do dużych drzew liściastych (rzadziej krzewów), wyróżniających się przede wszystkim naprzeciwległymi, stosunkowo dużymi, dłoniasto klapowanymi liśćmi oraz owocami mającymi postać podwójnych skrzydlaków. Budowa skrzydlaków klonów powoduje, że spadając kręcą się one wokół własnej osi i w ten sposób spowalniają opadanie, co umożliwia rozsiewanie nasion w większej odległości od macierzystego drzewa. W Polsce klony należą do najpopularniejszych drzew ozdobno-użytkowych, ale też występują jako domieszkowe drzewa leśne (zwłaszcza jawor i klon zwyczajny). Tym, co czyni wiele gatunków klona wyjątkowo dekoracyjnymi drzewami, są ich niezwykle pięknie przebarwiające się jesienią liście. Panuje powszechne przekonanie, że pod względem intensywności jesiennych barw niektóre klony (m.in. zwyczajny, palmowy i tatarski) nie mają sobie równych.

  Systematyka 

Rodzaj klon jest dość liczny gatunkowo. Obejmuje on około (110-)120 gatunków, z których w Polsce jako rodzime występują trzy: klon zwyczajny (A. platanoides), klon jawor (A. pseudoplatanus) oraz klon polny (A. campestre). Do najczęściej uprawianych u nas gatunków obcego pochodzenia należą klony jesionolistny (A. negundo) i srebrzysty (A. saccharinum). Pierwszy z nich - klon jesionolistny pochodzi z Ameryki Północnej i stanowi prawdziwy wyjątek w ramach swojego rodzaju. To niewielkie drzewo wyróżnia się m.in. pierzasto złożonymi liśćmi podobnymi do występujących u jesionów, a na dodatek w odróżnieniu od pozostałych klonów jest rośliną dwupienną i wiatropylną. Pochodzący także z Ameryki Północnej klon srebrzysty to z kolei okazałe drzewo, posiadające niezwykle długie i proste konary oraz bardzo głęboko powcinane, srebrzysto owłosione od spodu liście. Znacznie rzadziej uprawiany jest w Polsce występujący w ponad 1000 odmianach ozdobnych(!) klon palmowy (A. palmatum) - małe drzewko o egzotycznym pokroju i bardzo ciekawie powcinanych liściach. Do rzadkości należą także posiadający stosunkowo niewielkie, trójklapowe liście klon francuski (A. monspessulanum) oraz bezklapowe klony tatarski (A. tataricum) i grabolistny (A. carpinifolium); drzewa te można u nas spotkać właściwie tylko w ogrodach botanicznych. Z innych ciekawych gatunków, niestety nie uprawianych w Polsce, należy wymienić pochodzącego z basenu Morza Śródziemnego klona wieczniezielonego (A. sempervirens), który, jak sama nazwa wskazuje, jest gatunkiem nie tracącym liści na zimę (wyjątkowa cecha wśród klonów).

Liczny gatunkowo rodzaj klon dzieli się na szereg sekcji; najważniejsze z nich to:
- Platanoidea - liście pojedyncze, klapowane, całobrzegie lub odlegle ząbkowane, ogonki wydzielają sok mleczny, kwiaty z podwójnym, żółtozielonym okwiatem i dyskiem miodnikowym, orzeszki płaskie. Należą tu m.in. klony zwyczajny oraz polny.
- Acer - liście pojedyncze, klapowane, zwykle karbowane lub piłkowane, kwiaty z dyskiem miodnikowym, orzeszki wypukłe. Przedstawicielami tej sekcji są m.in. klony jawor i cukrowy.
- Rubrum - liście pojedyncze, klapowane, na brzegu piłkowane, kwiaty niepozorne, często bez płatków korony i dysku miodnikowego, rozwijają się przed rozwinięciem liści, orzeszki wypukłe. Do sekcji należą np. klony srebrzysty i czerwony.
- Negundo - liście nieparzystopierzaście złożone, drzewa dwupienne, kwiaty często bardzo drobne, bez okwiatu i dysku miodnikowego, rozwijają się przed rozwinięciem liści, orzeszki lekko wypukłe, unerwione. Głównym przedstawicielem tej sekcji jest klon jesionolistny.
- Palmata - liście pojedyncze, klapowane, na brzegu zwykle piłkowane, kwiaty najczęściej z czerwonawymi działkami kielicha i białymi płatkami korony, pąków szczytowych brak, orzeszki przeważnie wypukłe. Główny przedstawiciel sekcji to klon palmowy.
- Trifoliata - liście trójlistkowe, kwiaty z dyskiem miodnikowym, zazwyczaj zebrane po 3, orzeszki wypukłe, o silnie zdrewniałej łupinie. Do sekcji należy m.in. klon nikkoński (A. maximowiczianum).

  Gatunki szczegółowo opisane w serwisie 

Klon zwyczajny Średniej wielkości (czasem duże) drzewo liściaste o prostym, zwykle niezbyt wysoko rozdzielonym na konary pniu i szerokiej, często prawie kulistej koronie. Dłoniasto klapowane liście klona zwyczajnego są (bardzo) duże, a ich prostokątne w obrysie klapy posiadają brzeg ozdobiony długimi i ostrymi zębami. Ogonek liściowy wydziela sok mleczny. Owoce mają postać podwójnych skrzydlaków z szeroko rozpostartymi skrzydełkami i płaskimi orzeszkami. Najbardziej efektowną cechą dekoracyjną klona zwyczajnego jest niezwykle intensywna i wyraźnie zmieniająca się w trakcie kolejnych pór roku kolorystyka. W kwietniu, jeszcze przed rozwinięciem liści, drzewo obsypuje się bardzo jasnymi, jaskrawo żółtozielonymi kwiatami i już wtedy zdecydowanie wyróżnia się z otoczenia. W lecie kolor nadają mu jego umiarkowanie ciemnozielone liście i jest to ta pora roku (obok zimy), w której drzewo nie wyróżnia się niczym specjalnym. Sytuacja ulega diametralnej zmianie w październiku, kiedy liście zaczynają się przebarwiać. Przybierają one całą gamę pięknych, niezwykle żywych odcieni koloru żółtego i pomarańczowego, a klon zwyczajny ponownie staje się najbardziej wyróżniającym się kolorystycznie drzewem. Wziąwszy pod uwagę fakt, że w polskiej florze występuje zaledwie kilka drzew, które pod względem intensywności jesiennych barw mogą równać się z klonem zwyczajnym, nie powinno dziwić, że ten rodzimy i dość powszechnie występujący u nas gatunek cieszy się wyjątkową sympatią i należy do najczęściej uprawianych w Polsce drzew ozdobnych.
Więcej informacji...

Klon jawor Jawor to nasz największy rodzimy klon i w ogóle jeden z największych przedstawicieli swojego rodzaju. Jest to wysokie i okazałe drzewo liściaste o grubym i prostym, podzielonym na konary pniu oraz szerokiej, wysoko wysklepionej koronie. Podobnie jak zdecydowana większość klonów posiada duże, dłoniasto klapowane liście, a jego owoce mają postać podwójnych skrzydlaków. Cechą wyróżniającą jawora na tle innych klonów jest jego charakterystyczna kora - tafelkowato spękana na odpadające poletka przypomina ona nieco korę platana. Znalazło to nawet odbicie w łacińskiej nazwie gatunkowej jawora - pseudoplatanus ("fałszywy platan"). Jawor stanowi jeden z ważnych składników tworzących górskie lasy w Polsce (zwłaszcza te wilgotne i cieniste), jest też dość często sadzony z powodu cennego drewna.
Więcej informacji...

Klon polny Rzadko przekraczający 10m wysokości klon polny jest naszym najmniejszym rodzimym klonem. Drzewo to posiada krótki, przeważnie krzywy pień i okrągławą, gęsto ugałęzioną koronę. Poza niewielkimi rozmiarami spośród innych klonów wyróżnia się przede wszystkim stosunkowo małymi, łagodnie klapowanymi liśćmi oraz niemal poziomo ułożonymi skrzydełkami skrzydlaków. Jak sama nazwa wskazuje, klon polny jest głównie drzewem polnym, w mniejszym stopniu leśnym. Występuje on w Polsce zdecydowanie rzadziej niż pozostałe rodzime klony.
Więcej informacji...

Klon srebrzysty Duże, bardzo często wielopniowe drzewo liściaste o rozszerzającej się ku górze, miotlasto otwartej koronie, wspartej na ukośnie wzniesionych, prostych i wyjątkowo długich konarach. Najłatwiej je rozpoznać po bardzo głęboko dłoniasto klapowanych liściach, których brzeg ozdobiony jest dużymi i ostrymi zębami, a spodnia strona pokryta białym filcem nadającym drzewu na wietrze charakrerystyczny, srebrzysty kolor (stąd nazwa). Przyjemny akcent wiosenny stanowią tworzone bardzo wcześnie (często już po połowie marca) drobne, czerwone, frędzelkowate kwiaty klona srebrzystego. Są one zebrane w kuliste główki przypominające kłębki nici i osadzone na grubych trzonkach. Przekwitają szybko, a po opadnięciu w kwietniu tworzą pod drzewami czerwony dywan.
Więcej informacji...

Klon jesionolistny Niewysokie, raczej mało efektowne drzewo liściaste o krótkim, często mocno powykrzywianym i porośniętym bulwowatymi naroślami pniu oraz nisko osadzonej, (bardzo) rozłożystej i nieregularnej koronie. Klon jesionolistny stanowi pod wieloma względami wyjątek wśród klonów. Przede wszystkim posiada on upodabniające go do jesionów, pierzasto złożone liście (stąd nazwa). W odróżnieniu od innych klonów jest też rośliną dwupienną, a jego bardzo drobne i niepozorne kwiaty są rozdzielnopłciowe i wiatropylne. Skrzydlaki klona jesionolistnego pozostają na drzewie przez całą zimę (co znowu jest bardziej typowe dla jesionów), wreszcie jego drobne pąki wyróżniają się na tle dużych pąków większości pozostałych gatunków klona. Jedna z najlepszych cech identyfikacyjnych klona jesionolistnego dotyczy jego młodych pędów. Mają one kolor zielonego groszku i są pokryte białawym, woskowatym, łatwo ścierającym się nalotem, nadającym im widoczne z daleka białoniebieskawozielone zabarwienie.
Więcej informacji...



Klon - zasięg
Zdjęcie pobrano z witryny angielskiej Wikipedii

  Występowanie

Zasięg. Strefa umiarkowana półkuli północnej, północna Afryka. Zdecydowana większość, bo aż około 105 gatunków pochodzi z Azji (w tym ok. 80 z Chin i 20 z Japonii), pozostałe z Ameryki Północnej (9 gatunków) i Europy (ok. 6 gatunków). Biotop. Klony występują zwykle domieszkowo w lasach liściastych różnego typu (np. łęgowych i dolnoreglowych), wiele gatunków to rośliny górskie. Preferencje. Większość gatunków klona nie posiada specjalnych wymagań glebowych. Generalnie preferują one klimat umiarkowany do umiarkowanie chłodnego, wilgotny, z dużą ilością opadów. W zależności od gatunku lubią półcień lub stanowiska nasłonecznione, ale jako młode osobniki w większości są cieniolubne. Młode drzewa należy chronić przed mroźnymi wiatrami. Długość życia i tempo wzrostu. Drzewa generalnie stosunkowo krótkowieczne do średnio długo żyjących (wyjątkowo także długowieczne), dość szybko rosnące. W zależności od gatunku osiągają wiek 80-350(500) lat. Jednym z najbardziej długowiecznych klonów jest jawor; drzewo to bez trudu dożywa wieku 250-350 lat (a może nawet osiągnąć 500 lat), natomiast na drugim końcu skali znajduje się rzadko przekraczający 80 lat klon srebrzysty. Tempo wzrostu większości często spotykanych gatunków jest stosunkowo duże i wynosi 50-100cm/rok. Dużo wolniej (najwolniej ze wszystkich klonów) rośnie klon polny.

  Zastosowanie

Klony to przede wszystkim bardzo popularne w wielu regionach świata drzewa ozdobno-użytkowe, głównie parkowe, przydrożne, osiedlowe itp. Są one również uprawiane ze względu na cenne drewno oraz dużą miododajność. W Kanadzie i Stanach Zjednoczonych klon cukrowy jest wykorzystywany do pozyskiwania bardzo popularnego tam syropu klonowego. Syrop ten ze względu na niezwykle bogaty i dobrze zbilansowany zestaw cukrów, witamin i mikroelementów należy do najzdrowszych produktów pochodzenia drzewnego. Wśród rdzennych Amerykanów klony odgrywają istotną rolę w ziołolecznictwie.
█ Okres przydatności do spożycia syropu klonowego wynosi przeciętnie 300 lat!

  Pokrój / Korzenie

Pokrój. Od krzewów poprzez małe i średnio duże drzewa aż do wysokich i okazałych drzew liściastych. Do największych należą osiągające w ojczyźnie 40m wysokości klony cukrowy, czerwony i srebrzysty; tylko niewiele ustępuje im nasz największy rodzimy klon - jawor, którego wysokość może dochodzić nawet do 30-35m (Φ pnia - do 1.5m) oraz osiągający 25-30m wysokości klon zwyczajny. Zdecydowanie mniejsze są klony jesionolistny i polny, do najmniejszych należy rzadko przekraczający 6m wysokości klon palmowy. System korzeniowy u większości gatunków niezbyt głęboki (z wyjątkiem m.in. klonu polnego), gęsty i włóknisty, rzadko tworzący odrośla.

  Więcej...  


  Kora / Pędy i pąki

Kora zależna od gatunku, w starszym wieku zazwyczaj dość mocno spękana. Pędy i pąki Pąki okryte kilkoma parami łusek (rzadziej jedną), często duże (wyjątkiem jest m.in. k. jesionolistny) u gatunków kwitnących przed rozwojem liści (np. k. zwyczajny) zróżnicowane na wegetatywne i kwiatowe.

Klon zwyczajny posiada ciemną,
drobno i gęsto, niezbyt głęboko
podłużnie bruzdowaną korę:
Pod względem kory najbardziej wyróżnia się
jawor. Jego spękana na cienkie, odpadające
poletka kora przypomina nieco korę platana:
Kora klona polnego jest głęboko spękana
(często skorkowaciała):
Klon zwyczajny - kora Klon jawor - kora Klon polny - kora
Klon srebrzysty - kora Klon jesionolistny - kora Klon jesionolistny - pędy Klon pensylwański - pędy Klon Grossera - pędy
Kora klona srebrzystego łuszczy się
podłużnymi, cienkimi pasmami.
Kora k. jesionolistnego jest podobna do jak u zwyczajnego,
jednak jaśniejsza i zwykle gęsto pokryta chropowatymi naroślami.
Jedną z bardzo charakterystycznych cech tego klona są zielone,
pokryte łatwo ścierającym się, białawym nalotem młode pędy.

Niewątpliwie do najbardziej atrakcyjnych
pod względem kory należą zielonokore klony
Grossera i pensylwański.


Jajowate pąki klona
zwyczajnego
są (ciemno)czerwone.
Pąki szczytowe są o wiele większe
od bocznych.

→→
Zielone, jajowate pąki klona jawora
są na końcu lekko zaostrzone.

→→→
Wydłużone pąki klona polnego
posiadają na zewnętrznych łuskach
brunatnoczarny pasek.
Klon zwyczajny - pąki Klon jawor - pąki Pąki klona polnego
/ →→
Jajowate pąki liściowe klona
srebrzystego
(po lewo) różnią się
wyraźnie od jego kulistych,
zebranych w główki
pąków kwiatowych (po prawo).

→→→
Klon jesionolistny posiada pąki
najmniejsze ze wszystkich klonów.
Mają one białoróżowy kolor.
Pąki liściowe srebrzystego Pąki kwiatowe srebrzystego Pąki klona jesionolistnego

  Liście

Blaszkowate, zwykle pojedyncze, rzadko pierzastozłożone (np. k. jesionolistny) lub trójlistkowe (np. k. cisolistny). Blaszka o zróżnicowanym kształcie, najczęściej dłoniasto klapowana. Kształt i głębokość klap są jednymi z cech pozwalających rozróżnić poszczególne gatunki. Najgłębiej powcinane klapy występują u klonów klonów palmowego i srebrzystego - ich blaszka jest czasami niemal dłoniasto-sieczna, z kolei klapy klonów zwyczajnego i jawora są średnio głęboko wcięte. Wyjątkowo zdarzają się gatunki o bezklapowych liściach - np. klony tatarski i grabolistny. Rozmiary liści w zależności od gatunku wahają się w dużym zakresie. Jedne z najmniejszych liści posiada klon wieczniezielony; ich długość zawiera się w przedziale 1-4cm, a szerokość wynosi 1-3cm. Z kolei liście klona zwyczajnego mogą czasami osiągać rozmiary zbliżone do 20x20cm. Ustawienie: naprzeciwległe, zwykle na bardzo długich ogonkach. Ogonki niektórych gatunków klona (np. klona zwyczajnego i cukrowego) po złamaniu wydzielają obficie gęsty, najczęściej mlecznobiały lub przezroczysty sok. Okres występowania: drzewa w większości tracące liście na zimę (jednym z wyjątków jest klon wieczniezielony). Jesienne przebarwienie u niektórych gatunków (zwłaszcza u klonów zwyczajnego, cukrowego i palmowego) jest niezwykle efektowne i obejmuje całą gamę pięknych, żywych odcieni koloru żółtego, pomarańczowego i czerwonego. Wyjątkowo wśród klonów występują gatunki o słabym przebarwieniu liści; jednym z nich jest klon jesionolistny, którego jesienne liście są bladożółte.

Liście klona zwyczajnego Liście klona jawora
Klony zwyczajny (po lewo) i jawor (po prawo) są posiadaczami najbardziej typowych dla swojego rodzaju liści.
U klona zwyczajnego mają one dłuższe i ostrzejsze zęby, a ich ogonki po złamaniu wydzielają sok mleczny.

Liście klona polnego Liście klona srebrzystego Liście klona palmowego
Klon polny posiada dużo mniejsze
i bardziej łagodnie klapowane liście
niż dwa poprzednie gatunki.
Liście klona srebrzystego wyróżniają się
bardzo głęboko wciętymi klapami, długimi
zębami oraz srebrzystym owłosieniem
spodniej strony blaszki.
Jeszcze głęniej powcinane są liście
klona palmowego.



Nietypowe liście posiadają klony tatarski i grabolistny.
U klona tatarskiego (u dołu po lewo) mają one bardzo małe i niewyraźne klapy,
u grabolistnego natomiast (u dołu po prawo) są całkowicie bezklapowe
(podobne do występujących u graba - stąd nazwa).

Liście klona jesionolistnego
Liście klona tatarskiego Liście klona grabolistnego
Najbardziej jednak nietypowe są pierzasto
złożone liście klona jesionolistnego.

Liście klona Ginnala Klon zwyczajny jesienią
Liście klona Ginnala
Młode (↑↑) i dojrzałe () liście
klona Ginnala.
Niektóre gatunki klona (np. przedstawiony na zdjęciach powyżej klon zwyczajny) są znane
z niezwykle efektownego przebarwiania się liści jesienią. Mamy tu do czynienia z całą gamą pięknych,
żywych odcieni, głównie koloru żółtego, ale również pomarańczowego i czerwonego. Cecha ta sprawia,
że klony należą do jednych z najbardziej dekoracyjnych drzew (zwłaszcza jesienią).

  Kwiaty

Przeważnie obupłciowe (rzadko rozdzielnopłciowe, wówczas rozmieszczone zwykle jedno-, rzadziej dwupiennie), u większości gatunków owadopylne i miododajne (jednym z wyjątków jest klon jesionolistny, będący rośliną dwupienną o kwiatach wiatropylnych), zebrane w kwiatostany mające postać wiech, podbaldachów, gron lub wiązek. Pojedyncze kwiaty nieduże, posiadają podwójny (rzadziej pojedynczy - bez płatków korony) 5-krotny (rzadziej 4-krotny) okwiat, którego działki kielicha i płatki korony są zazwyczaj podobnie zabarwione - najczęściej na żółto, zielono lub czerwono. Każdy kwiat zawiera 4-10 pręcików oraz 1 lub 2 słupki (jeśli 1, to zwykle z dwoma znamionami); elementy te są często otoczone okrągłym, zwykle żółtozielonym dyskiem miodnikowym. Okres kwitnienia: od późnej zimy do środkowej wiosny, zwykle wraz z rozwojem liści lub nieco po nich (jednym z wyjątków jest zakwitający na długo przed rozwojem liści klon srebrzysty). Z popularnych w Polsce (także w uprawie) klonów najwcześniej - około połowy marca - zakwitają klony srebrzysty i jesionolistny, nieco później - na początku kwietnia - kwitnie klon zwyczajny, jeszcze później - na przełomie kwietnia i maja - jawor.

Kwiaty klona zwyczajnego Kwiaty klona jawora Kwiaty klona polnego
Klon zwyczajny tworzy jedne z większych
kwiatów. Są one zebrane na szczytach pędów
w wyprostowane, żółtozielone baldachgrona.
Żółtozielone kwiatostany klona jawora mają
postać zwisających, podłużnych wiech.
Kwiaty klona polnego są zebrane we wzniesione,
stożkowate baldachogrona.

Kwiaty żeńskie srebrzystego

Frędzelkowate kwiatostany
żeńskie klona srebrzystego
są jaskrawoczerowone.
Kwiatostany męskie klona jesionolistnego
Kolejny raz największym wyjątkiem
wśród klonów okazuje się klon jesionolistny.
Jego bardzo małe i niepozorne kwiaty
nie dość, że są rozdzielnopłciowe
i rozmieszczone dwupiennie, to jeszcze
na dodatek są wiatropylne.
Zebrane licznie na bardzo długich i cienkich
szypułkach tworzą one kwiatostany mające
postać gęstych, zwisających wiązek
(na zdjęciu obok kwiaty męskie).
Kwiatostany klona Ginnala
Drobne, białe kwiaty klona Ginnala są zebrane
w wyprostowane wiechy.

  Owoce i nasiona

Owoce klonów to popularne podwójne skrzydlaki (nazywane czasem "noskami"). Są one lubiane zwłaszcza przez dzieci, ponieważ opadając efektownie kręcą się wokół własnej osi. Każdy skrzydlak (stanowiący połowę owocu) ma postać płaskiego lub wypukłego, 1-nasiennego orzeszka jednostronnie opatrzonego wydłużonym skrzydełkiem. Skrzydełka są stosunkowo duże i ustawione względem siebie pod kątem zależnym od gatunku (ważna cecha rozpoznawcza!) - od prawie równoległego (np. klon francuski), poprzez prostopadły (np. klon srebrzysty) aż do poziomego (np. klon polny). U niektórych gatunków skrzydlaki przed dojrzeniem przybierają efektowny, czerwony kolor (np. k. tatarski, k. palmowy). Okres dojrzewania owoców: owoce większości gatunków dojrzewają jesienią i kiełkują następnej wiosny, rzadziej - np. u klonów srebrzystego i czerwonego - opadają już w maju lub czerwcu i od razu kiełkują, jeszcze rzadziej utrzymują się na drzewie do wiosny (np. k. jesionolistny). U większości gatunków nasiona charakteryzują się bardzo dużą skutecznością kiełkowania, przekraczającą zwykle 80%. Kiełkują one po kilku tygodniach do max. 6 miesięcy. Absolutnym rekordzistą pod tym względem jest klon srebrzysty, którego skrzydlaki kiełkują niemal w 100% i to zaledwie w kilka dni po opadnięciu, a siewki jeszcze do końca roku mogą przekroczyć nawet 1m wysokości!
█ Wiele gatunków klona (rodzime, ale także m.in. jesionolistny, srebrzysty i tatarski) wydzielają specjalne substancje hamujące wzrost siewek innych gatunków.

Owoce klonów to podwójne skrzydlaki. Jednymi z ważnych cech gatunkowych są wzajemne ustawienie skrzydełek oraz wypukłość orzeszków:
U klona jawora () skrzydełka tworzą
kąt 60-90°, a orzeszki są prawie kuliste.
Z kolei kąt pomiędzy skrzydełkami
klona zwyczajnego (po prawo u góry)
jest mocno rozwarty, a orzeszki płaskie.
Najszerzej rozstawione skrzydełka
(prawie w jednej linii) posiada klon polny
(po prawo w środku).
Owoce klona jawora

Owoce klona zwyczajnego
Skrzydlaki klona palmowego
należą do najmniejszych spośród
tworzonych przez klony.

Owoce klona palmowego
Owoce klona polnego
Owoce klona srebrzystego Owoce klona jesionolistnego Liście klona tatarskiego
Skrzydlaki klona srebrzystego wyróżniają się
sierpowato zagiętymi do środka skrzydełkami,
ustawionymi pod kątem około 90°.
Często jeden ze skrzydlaków jest mniejszy,
jak gdyby niedorozwinięty.
Klon jesionolistny posiada także łukowato
zagięte do wewnątrz skrzydełka.
Są one jednak ustawione pod wyraźnie
ostrym kątem.
Skrzydlaki klona tatarskiego, podobnie
jak jesionolistnego, są ustawione
pod kątem ostrym, a ich orzeszki są
stosunkowo mało wypukłe.

  Drewno / Inne informacje

Drewno. U większości gatunków klona jest twarde i trwałe, dlatego cenione w przemyśle; najlepsze jakościowo dają klony cukrowy i jawor, jedno z najgorszych - klony jesionolistny i srebrzysty.

Inne informacje.
█ Klony często padają ofiarą rozmaitych infekcji grzybowych. Przykładem jest czerniak klonowy - grzyb powodujący powstawanie na liściach wielu gatunków klona okrągłych, czarnych plamek (patrz np. zdjęcia liści klona zwyczajnego).
█ Klony należą do drzew najczęściej formowanych jako bonsai.